و اما بعد،
اگر باری نمی گیرد دلت چندان،
در آن محدوده ی جغرافیای روحی ماشین،
و آذین می توانی بست با گلهای آزادی،
که خود هر روز هر شب چیده ای از باغچه زندان،
اگر آن داغی دیوانه را بر خویشتن هموار دانی کرد،
در آن نامش فضا، دوزخ، توانی زیست
و از آن شعله شداد و قهار هوا نامیده عمری دم توانی زد
و اما در نخواهی زدف مگر باری به پاس شکر،
] از آسانی این دم زدن دشوار
اگر باری،
چنانچون حضرت غفران مآب، الحاج اشتر خان،
و چون گاو سپند، آن ذات قدس آیات
و عالیشان والا، خان والا، گاو بن گاو بهادرخان،
تو را هم کام و لذت می دهد نشخوار
اگر چون حضرت اوشان تو را هم صبع نشخوار است
بچم، کت راه هموار است
بچر، کت خشک و تر هرچ آن که خواهی هست
و بسیار است
ببین نعمت فراوان است وخوان الوان
بیا، بی فکر نعمت خوارگی، قید نمک گیری
بپرور با دل بی غم تن بی درد خود، آری
به پیش هر سگی از بیش یا کم تکه ستخوانی
می اندازند از این مطبخ پر دود دم باری
ببر نان پاره ای زین سفره ی تاراج
تو هم بستان نصیب خویشتن ای خوارتر از خاک
وگر ته جرعه ی مستان بزم باج
بخور، کاین سفره پربار از بهر تو پروار است
گرت باری نیازارد،
چنین ها و چنان کردن،
نرنجاند تو را سر در گریبان دل رنجورفرو بردن
بد و بیراه و دشنام دغل دونان و بی دردان
عجین با طعن و تسخرهای نامردان
چو باران های نیسان ها
ولی از تیر زهر آغشت پیکان ها
توانی بر دلت، این داغ پوشاک، این پدر مرده
یتیم مادر و نامادر آزرده،
لت دشنام و لطمه طعن و دق خورده
گر آن باران بر این خونمرده دل هموار،
توانی کردن و دم بر نیاوردن
اگر باری برآید از تو آزردن دل آزردگان و خود نیازردن
و قوت خورده را قی کردن و بار دگر خائیدن و خوردن
بیا کت راه و مرکب باز و رهوار است
به میدان تاز و گرد انگیز
برآور شور رستاخیز
بخوان بیت و رجز، مرکب بران، کت بخت خوش یار است
ادامه دارد...
